Rząd nasz prawy i sprawiedliwy…

Dzisiaj 09.11.2015 r. na wspólnej konferencji Jarosława Kaczyńskiego i Beaty Szydło został ogłoszony skład nowego rządu tworzonego przez Prawo i Sprawiedliwość. Przedstawiamy nieco bliżej sylwetki nowych ministrów – czy te osoby gwarantują jakościową zmianę po 8 latach rządów koalicji PO-PSL oceńcie sami…

Beata Szydło – premier

Beata Szydło

(ur. 15 kwietnia 1963  w Oświęcimiu) – polityk i samorządowiec, posłanka na Sejm V, VI, VII i VIII kadencji. W 1998 objęła stanowisko  burmistrza gminy Brzeszcze, które zajmowała do 2005. Pełniła także funkcję radnej powiatu oświęcimskiego z listy Akcji Wyborczej Solidarność (1998–2002). W 2004 brała udział w kursie International Visitor Leadership Program organizowanym przez Departament Stanu USA. W 2005 wstąpiła do Prawa i Sprawiedliwości. 24 lipca 2010 została wiceprezesem Prawa i Sprawiedliwości. 

Piotr Gliński – wicepremier i minister kultury i dziedzictwa narodowego

Piotr Gliński

(ur. 20 kwietnia 1954  w Warszawie) – socjolog i polityk, profesor nauk humanistycznych  (2008), nauczyciel akademicki, w latach 2005–2011 przewodniczący Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, poseł na Sejm VIII kadencji. W 2010 prezydent RP Lech Kaczyński powołał go na członka Narodowej Rady Rozwoju.1 października 2012 Prawo i Sprawiedliwość zapowiedziało zgłoszenie kandydatury Piotra Glińskiego na premiera wraz z wnioskiem o konstruktywne wotum nieufności wobec rządu Donalda Tuska. Do złożenia takiego wniosku doszło 11 lutego 2013. Sejm 8 marca 2013 odrzucił wniosek PiS. Piotr Gliński kontynuował współpracę z tą partią, 15 lutego 2014 stanął na czele nowo powołanej rady programowej PiS. 26 czerwca 2014 PiS złożyło kolejny wniosek o konstruktywne wotum nieufności wobec rządu Donalda Tuska, ponownie wskazując Piotra Glińskiego jako kandydata na premiera. Sejm odrzucił ten wniosek 10 lipca 2014. Około rok później Piotr Gliński został członkiem PiS. Był członkiem komitetu naukowego II i III Konferencji Smoleńskiej z lat 2013–2014 zajmującej się katastrofą samolotu Tu-154 w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010.

Mateusz Morawiecki – wicepremier i minister rozwoju

Mateusz Morawiecki

(ur. 20 czerwca 1968 we Wrocławiu) – polski menedżer i bankowiec, prezes zarządu Banku Zachodniego WBK. Syn Kornela Morawieckiego. Działał w założonej przez ojca Solidarności Walczącej, a także w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. W 1988 i 1989 brał udział w strajkach okupacyjnych na Uniwersytecie Wrocławskim. Współorganizował Klub Myśli Politycznej „Wolni i Solidarni” działający pod koniec lat 80. W 1998 został zastępcą dyrektora Departamentu Negocjacji Akcesyjnych w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej. Był członkiem zespołu ministerialnego negocjującego warunki przystąpienia Polski do Unii Europejskiej w kilku obszarach. W latach 1998–2001 był członkiem rad nadzorczych Zakładu Energetycznego Wałbrzych i Agencji Rozwoju Przemysłu. Po połączeniu Banku Zachodniego i Wielkopolskiego Banku Kredytowego w 2001 został członkiem zarządu Banku Zachodniego WBK. W maju 2007 objął stanowisko prezesa zarządu tej instytucji.W 2010 powołano go w skład Rady Gospodarczej przy premierze Donaldzie Tusku.

Jarosław Gowin – wicepremier i minister nauki i szkolnictwa wyższego

Jarosław Gowin

(ur. 4 grudnia 1961 w Krakowie) – polityk i publicysta, senator VI kadencji, poseł na Sejm  VI, VII i VIII kadencji, od 2011 do 2013 minister sprawiedliwości w rządzie Donalda Tuska, założyciel i prezes Polski Razem, W 1990 Jarosław Gowin związał się z założonym przez Aleksandra Halla Forum Prawicy Demokratycznej, później był przez kilka lat związany ze środowiskiem Unii Demokratycznej i Unii Wolności.  W 2007 został umieszczony na pierwszym miejscu listy PO do Sejmu, po czym wstąpił do partii. 9 września 2013 poinformował o opuszczeniu Platformy Obywatelskiej, zostając posłem niezrzeszonym. Jarosław Gowin podjął także współpracę programową z gronem ekspertów oraz z partią Polska Jest Najważniejsza i ze Stowarzyszeniem „Republikanie” (założonym przez posła Przemysława Wiplera). 7 grudnia 2013 Jarosław Gowin ogłosił powstanie nowej partii Polska Razem. W lipcu 2014 roku został przewodniczącym nowo powołanego klubu parlamentarnego Sprawiedliwa Polska, skupiającego posłów oraz senatora z Polski Razem i Solidarnej Polski (w marcu 2015 klub przyjął nazwę „Zjednoczona Prawica”). W tym samym miesiącu obie te partie nawiązały ponadto współpracę z Prawem i Sprawiedliwością.

Antoni Macierewicz – minister obrony narodowej

Antoni Macierewicz

(ur. 3 sierpnia 1948  w Warszawie) – polityk, historyk, nauczyciel akademicki, od 1991 do 1992 minister spraw wewnętrznych, w 2006 i w 2007 podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej, od 2006 do 2007 szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, poseł na Sejm RP I, III, IV, VI, VII i VIII kadencji, od 2013 wiceprezes PiS. W książce Anatomia buntu. Kuroń, Modzelewski i komandosi Andrzej Friszke na podstawie materiałów IPN stwierdził, że w marcu 1968 Antoni Macierewicz miał obciążać w śledztwie innych działaczy opozycji, w tym Wojciecha Onyszkiewicza. Antoni Macierewicz wbrew deklaracjom ostatecznie nie pozwał Andrzeja Friszke. We wrześniu 1976 był jednym z założycieli Komitetu Obrony Robotników, współautorem pierwszego apelu KOR i rozpoczął wydawanie  „Komunikatu KOR-u”. Blisko współpracował wówczas z Jackiem Kuroniem i Adamem Michnikiem. Jesienią 1989 współtworzył  Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe, w którym objął funkcję wiceprezesa. W 1990 wszedł w składKomitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie. W rządzie Jana Olszewskiego, w latach 1991–1992 pełnił funkcję ministra spraw wewnętrznych. Wykonując sejmową tzw. uchwałę lustracyjną, ogłosił tzw. listę Macierewicza, 19 lipca 1992 został usunięty z ZChN, W 1995 wstąpił do Ruchu Odbudowy Polski, a w 1996 został wiceprzewodniczącym rady naczelnej tej partii. Po rozłamie w tej partii, tuż po wyborach został prezesem założonej przez siebie partii Ruch Katolicko-Narodowy. Wraz z Janem Olszewskim i Gabrielem Janowskim przed wyborami parlamentarnymi w 2005 stworzył federacyjną partię Ruch Patriotyczny, która w wyborach do Sejmu nie przekroczyła progu wyborczego, Liczne procesy cywilne o naruszenie dóbr osobistych i karne z oskarżenia prywatnego przeciwko Antoniemu Macierewiczowi wiązały się z jego wypowiedziami publicznymi po opublikowaniu tzw. raportu z likwidacji WSI. Sądy uznawały, że Antoni Macierewicz nie posiadał legitymacji procesowej do bycia stroną pozwaną, skoro raport został przygotowany przez komisję weryfikacyjną podlegającą MON – większość wytoczonych w rezultacie przeciwko ministrowi obrony narodowej procesów cywilnych o naruszenie dóbr osobistych z uwagi na tezy zawarte w tym raporcie Skarb Państwa przegrał - odbyło się ponad 20 przegranych przez MON procesów. w 2012 Antoni Macierewicz wstąpił do PiS. W marcu tego samego roku objął funkcję prezesa zarządu regionalnego tej partii w okręgu piotrkowskim. 23 listopada 2013 został wiceprezesem Prawa i Sprawiedliwości.

Zbigniew Ziobro – minister sprawiedliwości

Zbigniew Ziobro

(ur. 18 sierpnia 1970  w Krakowie) – polityk, z wykształcenia prawnik. W latach 2005–2007 minister sprawiedliwości i  prokurator generalny w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego. Poseł na Sejm IV, V, VI i VII kadencji, poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji, współzałożyciel i prezes Solidarnej Polski. Od marca do lipca 2001 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, był jednym z najbliższych współpracowników ministra Lecha Kaczyńskiego. W 2001 był współtwórcą Prawa i Sprawiedliwości. Zasiadał w komisji śledczej zajmującej się tzw. aferą Rywina. Wypowiedź Zbigniewa Ziobry z dnia 14 lutego 2007 w sprawie zatrzymania doktora Mirosława G. (w szczególności słowa już nikt nigdy przez tego pana życia pozbawiony nie będzie) stała się przyczyną wytoczenia mu przez zatrzymanego procesu cywilnego, który lekarz wygrał w obu instancjach. Kardiolog nigdy nie został oskarżony o zabójstwo. W 2013 Mirosław G. został przez sąd uznany za winnego części zarzucanych mu czynów korupcyjnych i skazany nieprawomocnie na łączną karę jednego roku pozbawienia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres dwóch lat próby oraz na karę grzywny.

Mariusz Kamiński – koordynator służb specjalnych

Mariusz Kamiński

(ur. 25 września 1965  w Sochaczewie) – polityk,działacz opozycji antykomunistycznej w okresie PRL, od 2006 do 2009 szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, poseł na Sejm III, IV, V,  VII i VIII kadencji. Jako przedstawiciel opozycyjnych organizacji studenckich brał udział w jednym z podzespołów Okrągłego Stołu. W latach 2001–2002 był wiceprezesem partii Przymierze Prawicy, następnie z tym ugrupowaniem przystąpił do PiS, w którym od 2004 do 2006 pełnił obowiązki prezesa regionu warszawskiego. 6 października 2009 prokurator Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie przedstawił mu zarzuty m.in. przekroczenia uprawnień i popełnienia przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów w związku z tzw. aferą gruntową, We wrześniu 2010 został przeciwko niemu skierowany do sądu akt oskarżenia[8]. Z tego powodu na podstawie art. 64 znowelizowanej ustawy o CBA, we wrześniu 2010, Mariusz Kamiński został zwolniony ze służby. W marcu 2015 Mariusz Kamiński został przez sąd I instancji uznany za winnego przekroczenia uprawnień i nieprawomocnie skazany na karę 3 lat pozbawienia wolności.

Mariusz Błaszczak – minister spraw wewnętrznych i administracji

Mariusz Błaszczak

(ur. 19 września 1969 w Legionowie) – polityk, samorządowiec, z wykształcenia historyk. Były szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, były minister bez teki w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, od 2007 poseł na Sejm VI, VII i VIII kadencji, od 2010 przewodniczący Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości. Należał do Niezależnego Zrzeszenia Studentów, Stowarzyszenia Katolickiej Młodzieży Akademickiej i Porozumienia Centrum, następnie przystąpił do Prawa i Sprawiedliwości. Zasiada w zarządzie regionu mazowieckiego oraz radzie politycznej tej partii.

Witold Waszczykowski – minister spraw zagranicznych

Witold Waszczykowski

(ur. 5 maja 1957 w Piotrkowie Trybunalskim)- historyk, dyplomata, od 2005 do 2008 podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, od 2008 do 2010 zastępca szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, poseł na Sejm VII i VIII kadencji. W 1992 został zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, W listopadzie 2011 został członkiem PiS. Objął funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych i delegata do Zgromadzenia Parlamentarnego NATO. 

Henryk Kowalczyk – przewodniczący komitetu stałego Rady Ministrów, minister w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

Henryk Kowalczyk

(ur. 15 lipca 1956 w Żabiance) – polski polityk, nauczyciel isamorządowiec, poseł na Sejm V, VI, VII i VIII kadencji, od 2006 do 2007 sekretarz stanu wMinisterstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Pełnił funkcję wójta gminy Winnica w latach 1990–1998 i 1999–2005. Od 19 lutego do 31 grudnia 1998 zajmował stanowisko wojewody ciechanowskiego. W latach 1999–2002 zasiadał w sejmiku mazowieckim (wybrany został z listy Akcji Wyborczej Solidarność).  Należy do Akcji Katolickiej diecezji płockiej (wiceprezes zarządu diecezjalnego w latach 1999–2003) oraz Ruchu Światło-Życie. W latach 1992–2003 należał do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Od 2005 działa w Prawie i Sprawiedliwości. 

Elżbieta Witek – szef gabinetu politycznego premiera, rzecznik rządu

Elżbieta Witek

(ur. 17 grudnia 1957  w Jaworze) – polityk i nauczycielka, posłanka na Sejm V, VI, VII i VIII kadencji . W 1980 została  członkinią  „Solidarności”. W 1982 za działalność opozycyjną została tymczasowo aresztowana na trzy miesiące. Od 2002 zasiadała w jaworskiej radzie miejskiej. W listopadzie 2011 została wybrana przez radę polityczną PiS w skład komitetu politycznego. W lipcu 2015 objęła funkcję rzecznika prasowego PiS.

Beata Kempa – szef kancelarii premiera, minister

Beata Kempa

(ur. 11 lutego 1966  w Sycowie) – polityk, posłanka na  Sejm  V, VI, VII i VIII kadencji, w latach 2006–2007 sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. W latach 1998–2005 byłaradną rady miasta i gminy Syców. Przez kilkanaście lat pracowała jako kurator zawodowy dla dorosłych. W 2002 bezskutecznie ubiegała się o stanowisko burmistrza Sycowa, w 2004 o mandat posła do Parlamentu Europejskiego, 18 listopada 2011 została wykluczona z Prawa i Sprawiedliwości i objęła funkcję wiceprzewodniczącej klubu Solidarna Polska, a na kongresie założycielskim partii o tej nazwie 24 marca 2012 została jej wiceprezesem.

Konrad Szymański – minister w kancelarii premiera ds. Unii Europejskiej

Konrad Szymański

(ur. 6 grudnia 1969 w Kaliszu) – polski polityk i publicysta, z wykształcenia prawnik, poseł do Parlamentu Europejskiego VI i VII kadencji. Na początku lat 90. był wiceprezesem zarządu Młodzieży Wszechpolskiej. W latach 1989–2000 należał do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, od 1997 zasiadał w zarządzie tej partii.W okresie 1999–2000 zasiadał w gabinecie politycznym ministra Kazimierza Marcinkiewicza (szefa gabinetu politycznego premiera Jerzego Buzka) w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. W 2007 formalnie wstąpił do PiS.

Adam Lipiński – minister w kancelarii premiera ds. kontaktów z parlamentem

Adam Lipiński

(ur. 11 września 1956  w Głubczycach) – polski polityk, działacz Prawa i Sprawiedliwości, ekonomista, poseł na Sejm I, IV, V, VI, VII  i VIII kadencji, były minister w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Organizował struktury Porozumienia Centrum na Dolnym Śląsku, w latach 1991–1993 z ramienia tej partii zasiadał w Sejmie I kadencji. Od 1999 był prezesem PC. W 2001 należał do twórców Prawa i Sprawiedliwości, doprowadził do rozwiązania PC. Od początku nieprzerwanie pełni funkcję wiceprezesa PiS.

Dawid Jackiewicz – minister skarbu państwa

Dawid Jackiewicz

(ur. 18 marca  1973  we Wrocławiu) – polski polityk, urzędnik samorządowy, poseł na Sejm V, VI i VII kadencji, w 2007 sekretarz stanu w  Ministerstwie Skarbu Państwa, deputowany do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji. 27 grudnia 2006 odepchnął na ulicy nietrzeźwego i zachowującego się agresywnie mężczyznę, który upadł na chodnik i uderzył głową o krawężnik. Mężczyzna tydzień później zmarł. W grudniu 2007 prokurator zdecydował o umorzeniu śledztwa, uznając, że poseł działał w obronie koniecznej. Rodzina zmarłego mężczyzny zaskarżyła tę decyzję. W kwietniu 2008 sprawa została prawomocnie zakończona umorzeniem.

Paweł Szałamacha – minister finansów

Paweł Szałamacha

(ur. 24 stycznia 1969  w Gorzowie Wielkopolskim) – polski polityk, prawnik, radca prawny i publicysta, były wiceminister skarbu państwa, poseł na Sejm VII kadencji. Działał w Unii Polityki Realnej. Publikował m.in. w ”MPP”, ”Rzeczpospolitej”, ”Najwyższym CZASIE!”, ”Gazecie Polskiej”. Jest także autorem wydanej w 2009 książki IV Rzeczpospolita – pierwsza odsłona. Od 6 grudnia 2005 do 13 listopada 2007 pracował w Ministerstwie Skarbu Państwa. W 2010 prezydent RP Lech Kaczyński powołał go na członka Narodowej Rady Rozwoju. W 2015 bez powodzenia ubiegał się o poselską reelekcję w okręgu poznańskim.

Krzysztof Tchórzewski – minister energetyki

Krzysztof Tchórzewski

(ur. 19 maja 1950 w Rzążewie  w pow. siedleckim) – polski polityk i inżynier,  poseł  na Sejm I, III, V, VI, VII i VIII kadencji,  od 1997 do 2001 sekretarz stanu w Ministerstwie Transportu i Gospodarki Morskiej, w 2007 sekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki. W latach 1994–1997 był dyrektorem spółki Srebrna. Od 1990 do 1999 należał do  Porozumienia Centrum (był wiceprezesem tej partii od 1993 do 1997 i jej prezesem od 1997 do 1999, kierował przez cały czas oddziałem siedleckim PC), następnie działał w PPChD (był jego sekretarzem generalnym). Później (do 2003) pełnił funkcję sekretarza generalnego SKL-RNP. Od 2004 należy do Prawa i Sprawiedliwości, zasiadł w komitecie politycznym tej partii.

Jan Szyszko – minister środowiska

Jan Szyszko

(ur. 19 kwietnia 1944 w Starej Miłośnie) –polski  leśnik, nauczyciel akademicki,  profesor  nauk leśnych, polityk, w latach 1997–1999  minister ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa  w rządzie Jerzego Buzka, w latach 2005–2007 minister środowiska w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, poseł na Sejm V, VI, VII i VIII kadencji. W latach 1987–1993 działał w Miejskiej Radzie Narodowej oraz samorządzie podwarszawskiej gminy Wesoła. Od 1991 był działaczem Porozumienia Centrum, a od 1996 wiceprezesem zarządu głównego tej partii. W lipcu 2006 wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji  obwodnicy  przecinającej Dolinę Rospudy. Tym samym naraził się na krytykę obrońców przyrody, wielu naukowców, części społeczeństwa oraz przedstawicieli Unii Europejskiej.

Anna Zalewska – minister edukacji narodowej

Anna Zalewska

(ur. 6 lipca 1965 w Świebodzicach) – polityk, nauczycielka, samorządowiec, posłanka na  Sejm VI, VII  i VIII  kadencji.  Należała do Unii Wolności, później przeszła do PiS. Od 2002 do 2007 zasiadała w radzie powiatu świdnickiego, od 2006 pełniąc jednocześnie funkcje wicestarosty.

Witold Bańka – minister sportu i turystyki

Witold Bańka

(ur. 3 października 1984 w Tychach) – polski lekkoatleta, sprinter. Zwycięzca plebiscytu gazety Twoje Tychy na najlepszego sportowca Tychów w 2009[7]. W 2012 oficjalnie zakończył karierę sportową. Po zakończeniu kariery, rozpoczął działalność w branży public relations, realizując szkolenia z zakresu relacji z mediami i wizerunku. Jest współwłaścicielem multimedialnego portalu MagazynGospodarczy.pl

Elżbieta Rafalska – minister pracy i polityki społecznej

Elżbieta Rafalska

(ur. 22 czerwca 1955 we Wschowie) – polska polityk isamorządowiec, senator VI kadencji, posłanka na Sejm VI, VII i VIII kadencji, od 2006 do 2007 sekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej. W latach 1994–2005 pełniła mandat radnej rady miasta Gorzowa (m.in. z ramienia AWS). Od 2002 do 2005 sprawowała kolejno funkcje przewodniczącej Komisji Rodziny i Spraw Społecznych, a następnie wiceprzewodniczącej rady. Była również przewodniczącą klubu radnych Prawa i Sprawiedliwości.

Krzysztof Jurgiel – minister rolnictwa i rozwoju wsi

Krzysztof Jurgiel

(ur. 18 listopada 1953  w Ogrodnikach) – polityk,  poseł  na Sejm  III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji, senator V kadencji, były minister rolnictwa i rozwoju wsi w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. były prezydent  Białegostoku. W 1997 został wybrany do Sejmu III kadencji z listy Akcji Wyborczej Solidarność, a w 2001 do Sejmu IV kadencji z listy Prawa i Sprawiedliwości. W 2003 w trakcie IV kadencji Sejmu wygrał wybory uzupełniające do Senatu V kadencji. Działa w Stowarzyszeniu Rodzin Katolickich. W latach 1990–1999 był członkiemPorozumienia Centrum, a następnie Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów. Od 2001 należy do Prawa i Sprawiedliwości. Zasiada we władzach krajowych PiS, m.in. w zarządzie głównym, przewodniczy komisji etyki.

Anna Streżyńska – minister cyfryzacji

Anna Strężyńska

(ur. 11 maja 1967) – polska urzędniczka państwowa, z wykształcenia prawniczka, w latach 2006–2012 prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej. W latach 1995–1997 pracowała w Urzędzie Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Od 1998 do 2001 była doradcą trzech kolejnych ministrów łączności w rządzie Jerzego Buzka, a od 2000 także dyrektorem departamentu w tym resorcie. W latach 2001–2004 zajmowała stanowisko dyrektora w Instytucie Badań nad Gospodarką Rynkową  W 2013 została ekspertem Fundacji Republikańskiej i objęła funkcję wiceprezesa w stowarzyszeniu „Republikanie”, założonym przez posła Przemysława Wiplera. Po ustąpieniu Przemysława Wiplera z funkcji prezesa przejęła jego obowiązki, jednak krótko po przegraniu wyborów na prezesa opuściła szeregi stowarzyszenia,  związała się jako ekspert z Polska Razem, 

Andrzej Adamczyk – minister infrastruktury i budownictwa

Andrzej Adamczyk

(ur. 4 stycznia 1959 w Krzeszowicach) – polityk i samorządowiec, poseł na Sejm V, VI, VII i VIII kadencji. W 1979 ukończył Zespół Szkół Budowlanych w Krzeszowicach. W 2014 uzyskał licencjat na kierunku rachunkowość i finanse w zarządzaniu – analiza finansowa przedsiębiorstw. Dwukrotnie (w 1998 i w 2002) był wybierany do rady powiatu krakowskiego, przewodniczył w niej Komisji Infrastruktury i Gospodarki Komunalnej. Działał w Porozumieniu Centrum, następnie przystąpił do Prawa i Sprawiedliwości.

Konstanty Radziwiłł – minister zdrowia

Konstanty Radziwiłł

(ur. 9 stycznia 1958  we Wrocławiu[1])  – polski lekarz, doktor nauk medycznych, prezes Naczelnej Rady Lekarskiej w Naczelnej Izbie Lekarskiej (2001–2010), senator IX kadencji. Od 1993 działacz samorządu lekarskiego. Zajmował różne funkcje w warszawskiej Okręgowej Izbie Lekarskiej i Naczelnej Izbie Lekarskiej. Współzałożyciel Związku Dużych Rodzin „Trzy Plus”, a następnie jego wiceprezes. W 2010 został ekspertem Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia, a 2013 przewodniczącym rady nadzorczej centrum medycznego. Także w 2013 podjął współpracę z Jarosławem Gowinem[9], został ekspertem Polski Razem

Marek Gróbarczyk – minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej 

Marek Gróbarczyk

(ur. 13 marca 1968 w Nowym Sączu) – polski inżynier, menedżer i polityk, w 2007 minister gospodarki morskiej, poseł do Parlamentu Europejskiego VII i VIII kadencji. Od 25 stycznia 2007 pełnił funkcję wiceprezesa zarządu Zakładów Azotowych w Tarnowie-Mościcach S.A. Od 13 sierpnia 2007 do 16 listopada 2007 sprawował urząd ministra gospodarki morskiej w rządzie Jarosława Kaczyńskiego.